'The Sun is Chairman Mao, the Sun is the Communist Party' .....Mao Zedong@125

#MaoZedong125

Steven Weinberg, January 2000:"....Under the banner of socialism Stalin's USSR and Mao's China gave us not utopias but ghastly anti-utopias. It is ironic that in the heyday of utopian thinking, in the nineteenth century, Karl Marx himself sneered at utopian thought, and claimed to be guided instead by a science of history. Of course, there is no science of history, but that's almost beside the point. Even if we could decide that some type of government or economy was historically inevitable, as Marx believed communism to be, it would not follow that this would be something we would like. If Marx had been an honest utopian, and recognized his responsibility to describe the society he wanted to bring into being, it might have been clearer from the beginning that the effort would end in tyranny. Hitler's Germany, too, started with utopian rhetoric: socialism combined with a maniac vision of a master race..."

Achieve Great Harvest Every Year (1964) pictured citizens beaming surrounded by a feast of vegetables even as the Great Famine killed tens of millions of people

'The Sun is Chairman Mao, the Sun is the Communist Party' was produced for the 46th anniversary of the party's founding in 1967.
 courtesy:  Propaganda Poster Art Centre, Shanghai  and Daily Mail, UK

Apostle to Entrepreneur

Today, December 25, 2018 is Christmas

Artist: David Sipress, The New Yorker

स्पॅनिश साहित्यातील समुद्र अनुपस्थिती आणि समुद्र न पाहता समुद्र...Marathi Literature is Not Alone

दुर्गा भागवत:
"…देशबंधू दासांची आणखी एक गंमत सांगते. त्यांनी 'सागरसंगीत' म्हणून समुद्रावर कविता लिहिल्या आहेत. समुद्रावर चाळीस कविता लिहिणारा हा जगातला एकुलता एकच माणूस. त्या कवितांबद्दल साने गुरुजींनी इतक सुंदर, इतक सुंदर लिहिलंय, की ते वाचल्यावर मला बंगाली भाषा शिकायचा मोह झाला. मी शिकले बंगाली आणि मूळ बंगालीतून 'सागरसंगीत'च मराठी भाषांतर केल…" ("ऐसपैस गप्पा: दुर्गाबाईंशी", लेखक : प्रतिभा रानडे, पृष्ठ: 59, 1998) 
जी ए कुलकर्णी : 

"... समुद्राचा अवजड करडा पडदा स्थिर आहे. त्याच्यात आपली प्रतिबिंबे आहेत म्हणून आपण अस्तित्वात आहो  असे निःशंकपणे खडकांना वाटते. व  ते अलिप्तपणे उभे आहेत. 

        समुद्र केवळ निरीक्षक आहे..."

('अस्तिस्तोत्र', १९७१, 'सांजशकुन', १९७५,२०१५) 

विलास सारंगांचे खालील विधान केंद्रस्थानी ठेवून मी 'Marathi Literature at Sea!...मराठी साहित्यात समुद्राच वास्तव किती सातत्याने दुर्लक्षित केलं आहे' नावाची पोस्ट ऑगस्ट ५ २०१३ रोजी लिहली. ती जरूर पहा आणि त्याखालील कमेंट्स पण पहा.  

: "… मराठी साहित्यात समुद्राच वास्तव किती सातत्याने दुर्लक्षित केलं आहे, हे माझ्या विवेचनाच सार होतं… आपण वास्तवाच्या -वाङमयीन सामग्रीच्या- केवढ्या मोठ्या भांडाराला मुकतो आहोत, हे माझ्या लेखात निर्देशित केलं आहे...मराठी वाङमयातील समुद्राची अनुपस्थिती मराठी समाजाच्या संरचनेशी कशी निगडीत आहे, हे माझ्या लेखात स्पष्ट केलेलं आहे."
 ("वाङमयीन संस्कृती व सामाजिक वास्तव", २०११, पृष्ठ ६६-६७)

नोव्हेंबर २०१७ मध्ये मी हॉर्हे लुईस बोर्हेस (Jorge Luis Borges) यांचे 'Conversations, Volume 1', २०१४ पुस्तक चाळत होतो.  बोर्हेस यांच्या दीर्घ मुलाखतीचे हे पुस्तक आहे.     

"... FERRARI. The sea.

BORGES. The sea, yes, that’s so present in Portuguese literature and so absent in Spanish literature. For example, Quixote . . .

FERRARI. Set on a tableland.

BORGES. The Portuguese, on the other hand, the Scandinavians and—yes—the French since Hugo, feel the sea. Baudelaire felt it; Rimbaud in his ‘Le Bateau ivre’ felt a sea that he had never seen. Coleridge wrote ‘The Rime of the Ancient Mariner’ without having seen the sea; when he did see it, he felt betrayed. And Rafael Cansinos Assens wrote an admirable poem about the sea. I congratulated him and he answered, ‘I hope one day to see it.’ That is, the sea in Assens’ imagination and the sea in Coleridge’s imagination were superior to the mere sea of geography (laughs)...."

कोलेरिज यांनी समुद्र न पाहता त्यांची जगप्रसिद्ध कविता लिहली होती! म्हणजे समुद्र न पाहता सुद्धा एखाद्याला मोठ्या प्रभावीपणे समुद्राबद्दल लिहता येते. 

Engraving of a scene from 'The Rime of the Ancient Mariner'

'The frozen crew and the albatross' by Gustave Doré (1876)

कोणी मॅरेथॉन पळली, आम्ही नाही पहिली...When Hucarras Ran Marathons...

Fanny Parkes, ‘Begums, Thugs and White Mughals. The Journals of Fanny Parkes’, 1822-1846:

“…Every twelve miles a dārogha comes on board to make salaam to the memsāhib, and to ask her orders. I send letters to Prāg by this means; the dārogha gives them to our own chaprāsīs, who run with them from station to station. There is no dāk (post) in these parts….”

 

निरोप्ये, हाकारी : कितीवेळा तो शब्द मी मराठी पुस्तकांतून वाचला असेल पण मला त्यांच्या बद्दल काहीही माहित नव्हते....

माईक डॅश यांच्या  'Thug: The True Story Of India's Murderous Cult' , २००५ पुस्तकातून समजलेली एक माहिती- निरोप्ये, हाकारी लोकांबद्दल (hucarras):

"By the early eighteenth century travel through the heartlands of the Empire had thus become comparatively easy. The imperial postal service, manned by the fabled messengers known as hucarras, was capable of 50 miles a day across unbroken country...
...These low-caste confidential messengers began their training at the age of six with regular ‘walking practice’. A year later, chosen boys started to run three miles at a stretch, moving at ‘a handsome trot’, and gradually increased this distance so that by the age of nine they could cross 10 miles of rough country without rest. Training continued for a further nine years until, at the age of 18, a freshly qualified hucarra would be issued with a water bottle, bread pan and other equipment and set to work. By then he would be capable of running anything up to 100 miles a day, and would be expected to possess a detailed knowledge of the sacred Vedic texts, astronomy, music, five Indian languages and six varieties of script – not to mention being a master of disguise."

ते तत्कालीन मागास वर्गीय समाजातले असत... त्यांना वेद, खगोलशास्त्र , संगीत, ५ भाषा आणि ६ लिप्या माहित असत आणि त्याशिवाय बहुरूपी.... १८व्या वर्षी ते दिवसाला १६० किमी पळू शकत असत!... (किती घोडेस्वार सुद्धा दिवसाला १६०किमी जाऊ शकत असतील?.... माझा ह्या आकड्यावर अजून विश्वास बसत नाहीये)...भारतात मॅरेथॉन चॅम्पियन कसे होत नाहीत?...

ह्याचा अर्थ त्याकाळात भारतातील अनेक भागात मॅरेथॉन नकळत पळाली गेली आहे... पण एक प्रश्न उरतोच...

Artist : Farley Katz , The New Yorker, November 2017