मेघदूत: "नीचैर्गच्छत्युपरि च दशा चक्रनेमिक्रमेण"

समर्थ शिष्या अक्का : "स्वामीच्या कृपाप्रसादे हे सर्व नश्वर आहे असे समजले. पण या नश्वरात तमाशा बहुत आहे."

G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

C. P. Cavafy: "I’d rather look at things than speak about them."

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

सदानंद रेगे: "... पण तुकारामाची गाथा ज्या धुंदीनं आजपर्यंत वाचली जात होती ती धुंदी माझ्याकडे नाहीय. ती मला येऊच शकत नाही याचं कारण स्वभावतःच मी नास्तिक आहे."

".. त्यामुळं आपण त्या दारिद्र्याच्या अनुभवापलीकडे जाऊच शकत नाही. तुम्ही जर अलीकडची सगळी पुस्तके पाहिलीत...तर त्यांच्यामध्ये त्याच्याखेरीज दुसरं काही नाहीच आहे. म्हणजे माणसांच्या नात्यानात्यांतील जी सूक्ष्मता आहे ती क्वचित चितारलेली तुम्हाला दिसेल. कारण हा जो अनुभव आहे... आपले जे अनुभव आहेत ते ढोबळ प्रकारचे आहेत....."

Kenneth Goldsmith: "In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.”1 I’ve come to embrace Huebler’s ideas, though it might be retooled as “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.” It seems an appropriate response to a new condition in writing today: faced with an unprecedented amount of available text, the problem is not needing to write more of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, how I parse it, how I organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours."

Tom Wolfe: "The first line of the doctors’ Hippocratic oath is ‘First, do no harm.’ And I think for the writers it would be: ‘First, entertain.’"

विलास सारंग: "… इ. स. 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Saturday, March 14, 2026

When I Worked in Tea Gardens of Assam

 

 

मे २०२४ मध्ये हे चित्र ट्विटर वर पाहिले आणि थोडा निराश झालो.... 

मी आसाम मध्ये १९८९-९२ मध्ये चहाच्या बागांच्या ऑफिस मध्ये कामाला होतो...बागेत चहाची पाने काढण्याची काम करणाऱ्या स्त्रिया मला चांगल्या माहित होत्या, त्यातील एक आमच्या घरी कामाला सुद्धा होती... 

वास्तवात त्या स्त्रियात आणि  चित्रातील स्त्रियांमध्ये काही साम्य मला तरी वाटत नाही. आसाम मधील कामगार स्त्रियांमध्ये अ‍ॅनिमिया मोठ्या प्रमाणात होता, अनेक  स्त्रिया मद्यपी होत्या, तांबूल सेवन करणाऱ्या होत्या (आसामी तांबूलचा वास मला सहन होत नसे)... मलातरी बहुतेक सगळ्या गरीब आणि गांजलेल्या वाटत, त्यांचे आणि आमचे जीवन अतिशय वेगळे आहे असे मला वाटत असे... 

पूर्वीच्या काळात ब्रिटिश आणि भारतीय प्लँटर्स नी त्यांचा लैंगिक फायदा सुद्धा घेतला होता असे म्हणत (मी सुद्धा तशा गोष्टी माझ्या काही विद्यमान कलिग्ज बद्दल ऐकल्या होत्या) ... आजही आसाम मध्ये, क्वचित, ब्रिटिश प्लँटर्सची संतती किंवा त्यांची पुढची पिढी त्यांच्या त्वचेचा/डोळ्याचा/केसाचा रंग पाहून ओळखू येते... बऱ्याच अशा स्त्रियांना त्या पुरुषांनी नंतर 'सोडून' दिले आणि त्या 'single parent' झाल्या... 

Julie Christie ह्या जगप्रसिद्ध अभिनेत्रीची विकिपीडिया एन्ट्री पहा: "...Christie was born on 14 April 1940 at Singlijan Tea Estate, Chabua, Assam, British India, to Rosemary, a Welsh-born painter and Frank, who ran the tea plantation where she grew up. She has a younger brother, Clive, and an older (deceased) half-sister, June, from her father's relationship with an Indian tea picker on his plantation..."

आज २०२४ साली मी जवळजवळ ४० वर्षांपूर्वीच्या लिहलेल्या गोष्टी कदाचित चांगल्या साठी बदलल्या असतील

Posted by at No comments:
Subscribe to: Comments (Atom)