मेघदूत: "नीचैर्गच्छत्युपरि च दशा चक्रनेमिक्रमेण"

समर्थ शिष्या अक्का : "स्वामीच्या कृपाप्रसादे हे सर्व नश्वर आहे असे समजले. पण या नश्वरात तमाशा बहुत आहे."

G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

C. P. Cavafy: "I’d rather look at things than speak about them."

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

सदानंद रेगे: "... पण तुकारामाची गाथा ज्या धुंदीनं आजपर्यंत वाचली जात होती ती धुंदी माझ्याकडे नाहीय. ती मला येऊच शकत नाही याचं कारण स्वभावतःच मी नास्तिक आहे."

".. त्यामुळं आपण त्या दारिद्र्याच्या अनुभवापलीकडे जाऊच शकत नाही. तुम्ही जर अलीकडची सगळी पुस्तके पाहिलीत...तर त्यांच्यामध्ये त्याच्याखेरीज दुसरं काही नाहीच आहे. म्हणजे माणसांच्या नात्यानात्यांतील जी सूक्ष्मता आहे ती क्वचित चितारलेली तुम्हाला दिसेल. कारण हा जो अनुभव आहे... आपले जे अनुभव आहेत ते ढोबळ प्रकारचे आहेत....."

Kenneth Goldsmith: "In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.”1 I’ve come to embrace Huebler’s ideas, though it might be retooled as “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.” It seems an appropriate response to a new condition in writing today: faced with an unprecedented amount of available text, the problem is not needing to write more of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, how I parse it, how I organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours."

Tom Wolfe: "The first line of the doctors’ Hippocratic oath is ‘First, do no harm.’ And I think for the writers it would be: ‘First, entertain.’"

विलास सारंग: "… इ. स. 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Tuesday, May 12, 2026

विलास सारंगांची घोडचूक...Uninflected Language and Poetry

 (also see my posts "When There Were No Wikipedia and Google...and Now That They Are Here..." dated April 3 2016, "र. धों. कर्वे आणि वंडर वुमन...R. D. Karve and Wonder Woman" dated Oct 14 2016 and "गोडसेंचा गोंधळ : कुठाय चांदण्यातील मखमली नीलिमा?...James Abbott McNeill Whistler's Two Nocturne" dated Jan 30 2017) 

 Bill Bryson, ‘The Mother Tongue’, 1990:

“Its lowly position almost certainly helped English to become a simpler, less inflected language. As Baugh and Cable note: "By making English the language mainly of uneducated people, the Norman conquest made it easier for grammatical changes to go forward unchecked." In Old English, as we have seen, most verbs were not only highly inflected, but also changed consonants from one form to the next, but these were gradually regularized and only one such form survives to this day—was/were.”

आज मी Sarah L. Kaufman यांचे Verb Your Enthusiasm: How to Master the Art of the Verb and Transform Your Writing हे पुस्तक पाहिले. त्याची सुरवात अशी होते :

Reporter: Senator Kennedy, do you agree with your fellow candidates that the president has mishandled the crisis in Afghanistan?

Ted Kennedy: Well, in this moment of national crisis, any second-guessing that I…er…personally, with respect to the interests of peace. Moreover, with the…uh…unchallenged Soviet threat, the…er…grain embargo which…uh…as far as strong leadership in this country! Now, in respect to the…

Reporter: A verb, Senator, we need a verb! 

Verbs are the underrated stars of the English language. They hold it all together: sentences, imagery, meaning. A complete sentence cannot exist without one, yet a single verb can create complete meaning. (See?)

What’s more, verbs unlock the infinite potential of written expression, propelling poetry, metaphor, and emotion.

Verbs, as we learned in grade school, are action words, and they tell us about energy and states of being...

 

त्या वरून मला विलास सारंग यांचे "अक्षराचा श्रम केला" हे २००० सालचे पुस्तक आणि त्यातील हे आठवले :

 

" ...इंग्रजी आणि मराठी या भाषांमधील एक महत्त्वाचा भेद काही अंशी यासाठी जबाबदार धरावा लागेल. इंग्रजीमध्ये इन्फ्लेक्शन्सचा विपुल वापर होतो; मराठीत जवळजवळ नाहीच. भाषेच्या या वैशिष्ट्याचे डब्ल्यू. एच. ऑडेनने मार्मिक विवेचन केले आहे :

"काव्यरचनेच्या दृष्टीने इंग्रजी भाषा इतकी छान असण्याचे एक कारण हे की, ती इन्फ्लेकटेड आहे. शेक्सपिअर करीत असे त्याप्रमाणे इंग्रजीत क्रियापदाचे नाम किंवा नामाचे क्रियापद सहजरीत्या करता येते. जर्मन, फ्रेंच, इटालियन यांसारख्या अनइन्फ्लेकटेड भाषांमध्ये ते करता येत नाही...."

सारंग जे ऑडेनने मार्मिक विवेचन म्हणतात ते आहे दि पॅरिस रिव्यू च्या The Art of Poetry No. 17, स्प्रिंग १९७४ च्या अंकात :

"AUDEN: No, I couldn’t be less. For myself I find that Shakespeare’s greatest influence has been his use of a large vocabulary. One thing that makes English so marvelous for poetry is its great range and the fact that it is an uninflected language. One can turn verbs into nouns and vice versa, as Shakespeare did. One cannot do this with inflected languages such as German, French, Italian."

म्हणजे इंग्लिश आहे  अनइन्फ्लेकटेड आणि मराठी , जर्मन, फ्रेंच , इटालियन वगैरे आहेत इन्फ्लेकटेड! पण ह्याच्या बरोब्बर उलटे सारंग लिहतात. 


मराठी विभाग, मुंबई विद्यापीठ ह्यांनी हे पुस्तक प्रकाशित केले आहे , मौज ने छापले आहे आणि co branding सुद्धा केले आहे, दोघांकडे फॅक्टचेकर नसावेत ह्याची मोठी मौज मला वाटते!


 

Posted by at No comments:
Labels: , , , , , ,
Subscribe to: Posts (Atom)