बोटाने तो इंद्रधनुष्य काढतो... पॉकेमॉन दिसत होता, जीएंच्या डॉन आणि सँकोला!...Augmented Reality

जी ए कुलकर्णी:
"अरे, निर्बुद्ध, जड़ जगाविषयी बदलती रुपके करत राहण्यापेक्षा तुझ्या रुपकांप्रमाणे जर जग बदलत जाऊ लागले तर तुला तरी जास्त काय हवे सांग."

Orson Welles:
“What we professional liars hope to serve is truth. I’m afraid the pompous word for that is art. Picasso himself said it. Art, he said, is a lie, a lie that makes us realize the truth.” The alternative is grim. “Reality? It’s the toothbrush waiting at home for you in its glass, a bus ticket, a paycheck, and the grave.”..."

Network (1976):
“...You're beginning to believe the illusions we're spinning here, you're beginning to believe that the tube is reality and your own lives are unreal. You do. Why, whatever the tube tells you: you dress like the tube, you eat like the tube, you raise your children like the tube, you even think like the tube. This is mass madness, you maniacs. In God's name, you people are the real thing, WE are the illusion...”

Marco Annunziata, GE Chief Economist, July 15 2016:

“...As you move around a city, a park, or a beach, your smartphone’s camera gives you an “augmented” view of your surroundings, so you can spot the fictional creatures under a real-life tree or perched on a real-life park bench...”

 ('How the Pokémon Go craze went corporate')

लोकसत्ता , जुलै  २३ २०१६:

"...मात्र हा खेळ अन्य खेळांहून एका बाबतीत वेगळा आहे, तो म्हणजे त्यासाठी वापरण्यात आलेले आधुनिक तंत्रज्ञान. वास्तव आणि अवास्तव यांची सांगड घालून वास्तवाचे उत्कटीकरण करणे हा या तंत्रज्ञानाचा गाभा. मोबाइल फोनमधील कॅमेरा, जीपीएस यांची सांगड घालून हा खेळ मोबाइलमधील संगणकीकृत वास्तव आणि ‘वास्तवा’तील वास्तव हे एकाच प्रतलावर आणतो. हा खेळ सुरू करायचा. कॅमेरा रोखत पुढे पुढे चालत जायचे आणि अचानक आपणांस परिसरातील एखाद्या महत्त्वाच्या ठिकाणी खेळातील पात्र दिसते. ते टिपायचे आणि आपले गुण वाढवायचे असे ते चाललेले असते. त्यातील ठिकाण खरे असते, पात्र मात्र संगणकीय असते. वास्तव आणि आभास या दोन मितींमधले आपले जगणे हे या खेळाने असे एकाच ठिकाणी आणून ठेवले आहे. आजवरच्या संगणकीय खेळांनी माणसांना आभासी विश्वातच अडकविले होते. या खेळाने त्याला थोडे खऱ्या जगात आणून सोडले. हाही तसा वेगळा आभासच. परंतु यामुळे अनेकांना आपण वास्तव जगाशी जोडलो गेल्यासारखे वाटत आहे...”

Farfetch'd (Pokémon)

courtesy: The Pokémon Company

 After reading the above and witnessing my son's pursuit of the Pokémon, I realized how GA's Don could be seeing a Pokemon as he lay dying!   

"...डॉन सारखा खिडकीकडे पाहत आहे हे सँकोच्या ध्यानात आले. तेथून आत येणार वारा बंद करण्यासाठी तो उठला. सँको पुढे येताच वेडा  झटकन  झुडपाआड गेला. सँकोने खिडकी बंद करण्यासाठी हात पुढे करताच डॉन आवाज ओढत म्हणाला, "अरे, मला त्या वेड्याशी जरा बोलू दे. हे बघ माझे आता सगळे संपले. मी उद्याचे ऊन पाहीन अशीदेखील आता शाश्वती नाही. तेंव्हा जो थोडा वेळ आहे तेवढा मला राहू देत."
 "वेडा, वेडा!", कपाळावर हात मारून घेत वैतागाने सँको म्हणाला. "म्हणजे अजून त्याने तुमची पाठ सोडली नाही तर ! पूर्वी तुम्हाला दिसायचा तोच हा, की नवा ताजा काढलात हा एक दुसराच? लाल ठिगळांचा लांब झगा घातलेलाच?"
 "होय, तोच."
"डोक्यावर घुंगरू लावलेली उंच, टोकदार टोपी आहे, हातात घंटा लावलेली काठी आहे आणि बोटाने तो  इंद्रधनुष्य काढतो तोच ना?"
"होय रे होय, तोच." डॉन समाधानाने म्हणाला... "
(जी ए कुलकर्णी, 'यात्रिक'/ऑगस्ट १९७५, 'पिंगळावेळ'/ १९७७)

How does that Pokemon look?

लाल ठिगळांचा लांब झगा घातलेला... डोक्यावर घुंगरू लावलेली उंच, टोकदार टोपी आहे, हातात घंटा लावलेली काठी आहे आणि बोटाने तो इंद्रधनुष्य काढतो...

हिटलरचें काय होणार?...Acribing To Nature Serenity in December 1944

Tony Robbins, 'Awaken the Giant Within':
"We are conditioned, like dogs to a whistle or unluckier dogs to a kick, to certain habits of thought and action. How, then, are we supposed to change"

A E Housman:

"For nature, heartless, witless nature,

 Will neither care nor know

What stranger's feet may find the meadow

  And trespass there and go,

Nor ask amid the dews of morning

  If they are mine or no."

 

काल जे चित्र ब्लॉगवर टाकले, ते अर्धेच चित्र आहे असे मी लिहले होते. आज पूर्ण चित्र  खाली  पहा...

स्त्री इतकी देखणी आणि सौष्ठवपूर्ण आहे की त्यावरून ती कै. दीनानाथ दलालांनी आपल्याला दिलेली देणगी आहे असेच वाटते... तिची  नऊवारी साडी (ज्यावर सेवादलाच्या गणवेशाचा प्रभाव आहे!) कोणत्याही ड्रेसला तोंडात मारेल अशी आहे- पहा पहा तो काठपदर... आणि नेसलीय पण कशी!

पण त्या चित्रात आणखीही खूप 'मजा' आहे... नजर खाली घेतल्यावर आपल्याला दिसते ठळक शीर्षक : "हिटलरचें काय होणार?"

लक्षात ठेवा डिसेंबर १९४४ चे चित्र आहे ते.. जगभर युद्धाचा डोंब उसळला होता...भारतात सुद्धा बऱ्याच प्रमाणात... आणि ही सुंदरी निसर्गात रममाण आहे...

या विषयावर  खाली आणखी थोडे  वाचा  इंग्लीश मध्ये...
 

Artist: Unknown (to me) for Vangmay Shobha (वाङ्मय शोभा), December 1944....I could not find the name of the artist in the issue.


When I first saw this picture, part of which was exposed in previous post, for a second, I thought she was taking a selfie!

Just soak in the serenity portrayed in the image and the words just below the image:  "What Will Happen to Hitler?" (हिटलरचें काय होणार?)....the words that conveyed the violence, the chaos, the suffering  that were reigning the world then...

James Parker:

“….“And if nature asks us to treat it with humor?” enquired Czeslaw Milosz, introducing a poem by Robert Francis in the anthology A Book of Luminous Things:

      If Winnie the Pooh, Piglet, and Rabbit, and his friends-and-relations, if all that humanization is precisely what nature expects from us? In other words, perhaps we are unable to say—to tell her—anything, except ascribing to her sadness, smiles, ominousness, serenity?

What a canny poet Milosz was. Nature unobserved, unsentimentalized, unpolluted with our delusions, is just a bunch of stuff eating itself. Here endeth the lesson of Animal Planet: it’s all about the human. Oh, Homo sapiens. Oh, blessed biped. Oh, you…”

Courtesy Homo sapiens. Oh, blessed biped...in 1944, nature was  a bunch of stuff eating itself more than ever!