मेघदूत: "नीचैर्गच्छत्युपरि च दशा चक्रनेमिक्रमेण"

समर्थ शिष्या अक्का : "स्वामीच्या कृपाप्रसादे हे सर्व नश्वर आहे असे समजले. पण या नश्वरात तमाशा बहुत आहे."

G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

C. P. Cavafy: "I’d rather look at things than speak about them."

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

सदानंद रेगे: "... पण तुकारामाची गाथा ज्या धुंदीनं आजपर्यंत वाचली जात होती ती धुंदी माझ्याकडे नाहीय. ती मला येऊच शकत नाही याचं कारण स्वभावतःच मी नास्तिक आहे."

".. त्यामुळं आपण त्या दारिद्र्याच्या अनुभवापलीकडे जाऊच शकत नाही. तुम्ही जर अलीकडची सगळी पुस्तके पाहिलीत...तर त्यांच्यामध्ये त्याच्याखेरीज दुसरं काही नाहीच आहे. म्हणजे माणसांच्या नात्यानात्यांतील जी सूक्ष्मता आहे ती क्वचित चितारलेली तुम्हाला दिसेल. कारण हा जो अनुभव आहे... आपले जे अनुभव आहेत ते ढोबळ प्रकारचे आहेत....."

Kenneth Goldsmith: "In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.”1 I’ve come to embrace Huebler’s ideas, though it might be retooled as “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.” It seems an appropriate response to a new condition in writing today: faced with an unprecedented amount of available text, the problem is not needing to write more of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, how I parse it, how I organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours."

Tom Wolfe: "The first line of the doctors’ Hippocratic oath is ‘First, do no harm.’ And I think for the writers it would be: ‘First, entertain.’"

विलास सारंग: "… इ. स. 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Wednesday, September 16, 2026

वसंत सरवटे यांनी केलेले कौतुक आणि दिलेले प्रोत्साहन....I Owe a Lot to Vasant Sarwate

दीनानाथ दलाल आणि वसंत सरवटे आणि त्या खालोखाल रघुवीर मुळगावकर आणि शि द फडणीस ह्यांची चित्रे पहात मी लहानाचा मोठा झालो (नंतर R K Laxman वगैरे आले) ....मला चित्रे काढता येत नाहीत पण मी विचार चित्रांत करतो , चांगले चित्र मला लवकर सोडत नाही .... ते त्याची वेगवेगळी अंगे दाखवते....  

हा ब्लॉग माझ्या आईच्या मृत्यूनंतर मन अस्वस्थ असणाऱ्या काळात २००६ साली सुरु झाला आणि त्याला सगळ्यात जास्त प्रोत्साहन कै वसंत सरवटे यांनी प्रत्यक्ष भेटीतून आणि फोनवरून दिले ..... 

परवा मधुकर धर्मपुरीकरांनी त्यांचे एक पुस्तक पाठवले , त्यातील हे वाचून अगदी ओशाळगत झालो ....विशेष म्हणजे वसंत सरवटे यांनी हे २००९ सालीच लिहले होते....

वसंत सरवटे पत्र , दिलीप माजगावकर यांना लिहलेले ,तारीख २० फेब्रुवारी २००९:
 
"....मी आणि अनिरुद्ध कुलकर्णी यांच्यात 'रेषालेखक'संबंधी झालेला ईमेलवरचा पत्रव्यवहार तुम्ही वाचलाच आहे. त्याच संबंधातला त्यांचा ब्लॉग http://sarchingforlaugh.blogspot.com जरूर पहा. व्यंगचित्रांकडे पाहण्याचा त्यांचा एक संपूर्ण स्वतंत्र वेगळा दृष्टिकोण आहे. आपल्याकडे unconventional वाटेल असा. पण त्यांचा व्यंगचित्रांचा तसाच मराठी साहित्याचाही दीर्घकाळ व सखोल दृष्टीनं, अहोरात्र म्हणावा असा सातत्यानं जोपासलेला छंद/अभ्यास आहे. व्यंगचित्रांच्या बाबतीत ते आपल्या धर्मापुरीकरांच्या गोत्राचे आहेत. त्यांनी मांडलेली सर्व मतं तुम्हाला पटो वा न पटो, पण व्यंगचित्र-प्रेमिकानं त्यांचा वरील ब्लॉग जरूर पाहावा. त्यात प्रामुख्यानं 'न्यू यॉर्कर'मधील, पण इतरही व्यंगचित्रांचा समावेश असतो...."
 
(पृष्ठ १७,१८, 'रेषालेखकाची पत्रे', संपादन : मधुकर धर्मापुरीकर, वसंत सरवटे यांच्या जन्मशताब्दी वर्षात प्रकाशित झाले २०२६-२०२७)
 
 

Posted by at No comments:
Labels: ,
Subscribe to: Posts (Atom)