मेघदूत: "नीचैर्गच्छत्युपरि च दशा चक्रनेमिक्रमेण"

समर्थ शिष्या अक्का : "स्वामीच्या कृपाप्रसादे हे सर्व नश्वर आहे असे समजले. पण या नश्वरात तमाशा बहुत आहे."

G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

C. P. Cavafy: "I’d rather look at things than speak about them."

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

सदानंद रेगे: "... पण तुकारामाची गाथा ज्या धुंदीनं आजपर्यंत वाचली जात होती ती धुंदी माझ्याकडे नाहीय. ती मला येऊच शकत नाही याचं कारण स्वभावतःच मी नास्तिक आहे."

".. त्यामुळं आपण त्या दारिद्र्याच्या अनुभवापलीकडे जाऊच शकत नाही. तुम्ही जर अलीकडची सगळी पुस्तके पाहिलीत...तर त्यांच्यामध्ये त्याच्याखेरीज दुसरं काही नाहीच आहे. म्हणजे माणसांच्या नात्यानात्यांतील जी सूक्ष्मता आहे ती क्वचित चितारलेली तुम्हाला दिसेल. कारण हा जो अनुभव आहे... आपले जे अनुभव आहेत ते ढोबळ प्रकारचे आहेत....."

Kenneth Goldsmith: "In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.”1 I’ve come to embrace Huebler’s ideas, though it might be retooled as “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.” It seems an appropriate response to a new condition in writing today: faced with an unprecedented amount of available text, the problem is not needing to write more of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, how I parse it, how I organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours."

Tom Wolfe: "The first line of the doctors’ Hippocratic oath is ‘First, do no harm.’ And I think for the writers it would be: ‘First, entertain.’"

विलास सारंग: "… इ. स. 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Sunday, November 15, 2026

कैलासलेण्याला 'रंगमहाल'हि म्हणतात....Kailasa Temple, Ellora was Colourful Once

 सदाशिव आत्माराम (स आ) जोगळेकर, वाङ्मयशोभा , दिवाळी अंक १९५९, भानू शिरधनकर यांना दिलेली मुलाखत :

"...ते पुढे म्हणाले, 'जुन्नर व देवगिरी सभोवतालच्या डोंगरांत असंख्य लेणीं आहेत. हे डोंगर सर्वथैव पोखरलेलेच आहेत म्हणाना! औरंगाबाद, वेरूळ व अजंठा हीं देवगिरीगटांतील लेणीं होत. वेरूळच्या काय पण भारतांतील सर्व लेण्यांत कैलासलेण्याचं स्थान अद्वितीय आहे. कैलासलेण्याला 'रंगमहाल'हि म्हणतात, कारण तें एकेकाळी रंगीत होतं. याची मांडणी, बांधलेल्या मंदिरासारखी आहे. मंदिराचा चौथरा मोकळा करण्यासाठी पाथरवटांना तीस लक्ष घनफूट खडक खोदून काढावा लागला आहे. तज्ज्ञांचा असा अंदाज आहे कीं हें लेणं तयार करायला निदान शंभर वर्षे लागली असावीत. महाराष्ट्रांतील त्या वेळच्या कारागीरांनी आपल्या चार-पांच पिढ्या या कामी खर्ची घातल्या असाव्यात. एकाग्रता व सतत परिश्रमांचं हें एक चिरंतन स्मारक खास आहे. ताजमहाल बांधायला बावीस वर्षं लागली, जुम्मा मशिदीला चौदा आणि पिरॅमिडला वीस. या बांधकामांची आपण किती महती गातो! मग शंभर वर्षांच्या कोरीव कामाची आखणी करून या शिल्पांची घडण करणाऱ्या कारागिरीचं किती कौतुक करावं बरं!'..."

 

 

सौजन्य ChatGPT

Posted by at No comments:
Labels: , , , ,
Subscribe to: Posts (Atom)