मेघदूत: "नीचैर्गच्छत्युपरि च दशा चक्रनेमिक्रमेण"

समर्थ शिष्या अक्का : "स्वामीच्या कृपाप्रसादे हे सर्व नश्वर आहे असे समजले. पण या नश्वरात तमाशा बहुत आहे."

G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

C. P. Cavafy: "I’d rather look at things than speak about them."

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

सदानंद रेगे: "... पण तुकारामाची गाथा ज्या धुंदीनं आजपर्यंत वाचली जात होती ती धुंदी माझ्याकडे नाहीय. ती मला येऊच शकत नाही याचं कारण स्वभावतःच मी नास्तिक आहे."

".. त्यामुळं आपण त्या दारिद्र्याच्या अनुभवापलीकडे जाऊच शकत नाही. तुम्ही जर अलीकडची सगळी पुस्तके पाहिलीत...तर त्यांच्यामध्ये त्याच्याखेरीज दुसरं काही नाहीच आहे. म्हणजे माणसांच्या नात्यानात्यांतील जी सूक्ष्मता आहे ती क्वचित चितारलेली तुम्हाला दिसेल. कारण हा जो अनुभव आहे... आपले जे अनुभव आहेत ते ढोबळ प्रकारचे आहेत....."

Kenneth Goldsmith: "In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.”1 I’ve come to embrace Huebler’s ideas, though it might be retooled as “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.” It seems an appropriate response to a new condition in writing today: faced with an unprecedented amount of available text, the problem is not needing to write more of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, how I parse it, how I organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours."

Tom Wolfe: "The first line of the doctors’ Hippocratic oath is ‘First, do no harm.’ And I think for the writers it would be: ‘First, entertain.’"

विलास सारंग: "… इ. स. 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Monday, August 31, 2026

वुडी एलन यांना राज कपूरच्या बूट पॉलिश सारखा सिनेमा काढता आला नाही ... Bicycle Thieves, 1948

ऑगस्ट २०२५ मध्ये वुडी एलन  एका interview मध्ये  Bicycle Thieves चे कौतुक करत होते ... आणि मला वाटले त्यांना कधीही त्या सारखा सिनेमा काढता आला नाही पण राज कपूर यांनी  मात्र बूट पॉलिश, १९५४ मध्ये त्या सारखा उत्कृष्ट सिनेमा काढला ... 


 मी बूट पॉलिश लहानपणी वडिलांमुळे आणि नंतर स्वच्छेने काही वेळा बघितला आणि प्रत्येकवेळी डोळे भरून आले 


                                                                       बेबी नाझ 

"... In Boot Polish, the influence of the Italian neo-realists is palpable. A film about orphaned children, a wicked aunt and a smuggler with a heart of gold, Boot Polish is a sentimental tale and a complete departure from his hallmark romances. In one scene, a brother and sister are begging on a train, pretending to be disabled, when something makes the boy forget that he is supposed to be blind.‘Isn’t that shabby man dozing in a corner, like any other commuter, the legendary Raj Kapoor?’ His younger sister scoffs. ‘Everyone looks like Raj Kapoor these days,’ she says...."

(“RAJ KAPOOR: THE ONE AND ONLY SHOWMAN” Presented by his daughter Ritu Nanda, 2002)

Posted by at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)